چهار مکتب روانشناسی(۲)

مکتب روانشناسی  کنش _ روانشناسی  کنشی بدون تردید جنبشی  علیه مکتب درون نگری  بود . در سال  1907 جیمز  انجل چنین نگاشت .(( باید توجه کنیم روانشناسی  کنشی در واقع روانشناسی فعالیت های ذهنی در مقابل روانشناسی عناصر ذهنی است .بعبارت  دیگر روانشناسی چون و چرا در برابر روانشناسی  چگونگی هشیاری است .))

جان دئویی و پس از آن هاروی کار که جملگی  از دانشگاه  شیکاگو بودند جزء رهبران شناخته شده نهضت روانشناسی کنشی محسوب می گردیدند .از آنجا  که این مکتب توجه خاص  بفعالیت افراد داشت هر گونه تحقیقات و تجسسات علمی را که منجر به استفاده عملی از روانشناسی می گردد تشویق می نمود . بدین ترتیب نفوذ مکتب شیکاگو  در روش تعلیم و تربیت امریکا  غیر قابل  انکار می باشد .

مکتب رفتارگرائی _  نهضت  بعدی مهم علیه روانشناسی سازمانی و کنشی مکتب رفتار گرائی بود که در واقع  با کوشش جان  واتسون  آغاز گردید و بوسیله او شدیدترین تجلی خود را نشان داد. دوران این مکتب کوتاه و پر آشوب بود ولی اثرات بسیار عمیق بر جای گذارد .واتسن  در دانشگاه شیکاگو  دانشجوی روانشناس معروف انجل بود ولی بمطالعه رفتار موشها پرداخته و برای آنها هشیاری قائل نگردید .از آنجا  که فرضیات  داروین  معمولا سلسله مراتبی را بیان می کند و فرد می تواند بدون التجا به هشیاری توانائی ها و قدرتهای حیوانات را بسنجد واتسن اظهار داشت هشیاری  مفهومی درروانشناسی  ندارد و آنچه باید مطالعه گردد رفتار می باشد . روانشناسی  واتسن بطور وضوح  جنبه خود کاری داشت .اولین مفهوم او ((عادت ))  بود  ولی بزودی توجه  به مطالعات پاولف در زمینه پاسخ های شرطی نمود و روش های مزبور را زیر بنای سازمان فرضیات  خود قرار داد .

مکتب رفتار گرائی ازتمام مطالعات روانشناسی باستثناء مسئله هشیاری  استقبال نمود .

توضیحات  مربوط به چون و چرا  مفهومی  نداشت .  آنچه  مهم می نمود  عامل ((چگونگی )) بود .